قرآن و افشاگرى عليه دو منافق

 


پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله همراه جمعى از مهاجران و انصار در مسجد النبى نشسته بودند، ناگاه على عليه السّلام وارد مسجد شد، حاضران به احترام او برخاسته و به گرمى از او استقبال نمودند، تا اين كه حضرت در جايگاه خود كه در محضر پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله بود نشست. در اين ميان دو نفر از حاضران كه متهم به نفاق بودند، با هم در گوشى صحبت مى‏كردند، رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله وقتى كه آنها را ديد، دريافت كه چرا آهسته با هم حرف مى‏زنند، به طورى خشمگين شد كه آثار خشم در چهره‏اش ظاهر گرديد، سپس فرمود:
سوگند به آن كسى كه جانم در دست او است، داخل بهشت نمى‏شود مگر كسى كه مرا دوست بدارد. آگاه باشيد: دروغگو است كسى كه گمان كند مرا دوست دارد ولى اين شخص (اشاره به على بن ابيطالب عليه السّلام) را دشمن دارد.
در اين هنگام دست على عليه ال‏سّلام در دست پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله بود و اين آيه نازل گرديد.
يا أيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا إذا تَناجَيْتُمْ فَلا تَتَناجَوْا بِاْلإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ وَ مَعْصِيَةِ الرَّسُولِ وَ تَناجَوْا بِالْبِرِّ وَ التَّقْوى وَ اتَّقُوا اللَّهَ الَّذى إلَيْهِ تُحْشَرُونَ (58مجادله/9) اى مؤمنان چون رازگويى كنيد، به قصد گناه و ستمكارى و نافرمانى از پيامبر نجوا مكنيد، و به قصد نيكى و تقوا نجوا كنيد، و از خداوندى كه نزد او محشور مى‏گرديد پروا كنيد.
اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد، هنگامى كه رازگويى مى‏كنيد به گناه تعدى و معصيت رسول، رازگويى نكنيد ...(1)

(1) - امالى ابن الشيخ، صفحه 31. بحار، جلد 39، صفحه 270. حكايتهاى شنيدنى، جلد 4، صفحه 159.

[ بازگشت ]




چند رسانه ای    نرم افزار    انجمن ها    مراکز    دیگر پایگاهها    ارتباط با ما